Top

Episode 3.2

Στη Συντροφιά των Αγγέλων, Επεισόδιο 3.2 – Η Πινακοθήκη (συν.)

«Εννοώ, είναι οι κρύσταλλοι ραδιενεργοί ή κάτι τέτοιο;» Η Τζιλ άρχισε να κοιτάζει τα χέρια της, από πάνω και στις παλάμες, σαν να περίμενε να δει το δέρμα της να ξεφλουδίζει από στιγμή σε στιγμή.

«Ω! όχι, όχι! Μην ανησυχείς για κάτι τέτοιο!» είπε ο κ. Λουκ. «Είναι ότι μπορεί να προκάλεσε…πώς να το πω… σκανταλιές, ίσως είναι ο καλύτερος όρος.Ευτυχώς,τοεπέστρεψες χωρίς να συμβεί κανένα απρόοπτο».

«Ναι, αλλά» είπε ο Σαμ, «αυτό δεν είναι ακριβώς αλήθεια, κ. Λουκ. Δεν πρόλαβα να σας ενημερώσω για όλα όσα συνέβησαν».

«Μπα; Καλά λοιπόν, πες μου τώρα».

«Μπροστά στη Τζιλ;»

«Είδε η Τζιλ κάτι, για το οποίο χρειάζεται ν’ ανησυχούμε;»

«Όχι ακριβώς. Αλλά άλλοι είδαν».

«Μμ, αυτό είναι ατυχές. Θα πρέπει, βέβαια, να μάθω τις λεπτομέρειες…»

«Δεν υπάρχουν και πολλά να πω, εκτός του ότι ο ξάδελφος της Τζιλ έπεσε μέσα σ’ ένα πίνακα και χρειάστηκε να πάω να τον φέρω πίσω».

«Έκανε τί;;!!»

«Όπως το είπα. Τον έφερα, όμως, πίσω ασφαλή και έγινε τόσο γρήγορα που δεν δημιούργησε και μεγάλη αναστάτωση. Τζιλ, νομίζεις ότι η Κέιτ κι ο Ράστυ το πήραν καλά το ζήτημα; Εννοώ, νομίζεις ότι αυτό που συνέβη τους τρόμαξε άσχημα;

«Νομίζω ότι η Κέιτ είναι εντάξει,» είπε η Τζιλ. «Νόμισα ότι ο Ράστυ θα πάθει κρίση, αλλά εσύ μάλλον κατάφερες να τον ηρεμήσεις. Κι εδώ που τα λέμε, πώς τα κατάφερες; Ο Ράστυ δεν τα πάει καλά με κανέναν, αλλά μετά που έφυγες μιλούσε για σένα λες κι ήσουνα ο καλύτερος του φίλος σ’ ολόκληρο τον κόσμο».

Ο Σαμ χαμογέλασε πλατιά. «Εγώ του είπα απλώς την αλήθεια. Δηλαδή, αρκετά για να τον ικανοποιήσω. Αλλά υποσχέθηκε να το κρατήσει μυστικό. Μην ανησυχείτε κ. Λουκ, ο Ράστυ είναι πολύ μικρός. Θα είναι ΟΚ. Όμως, είναι ακόμα κάτι που πρέπει να ξέρετε για χτες βράδυ. Είχαμεεπίσκεψηαπ’ ταστοιχειά.

Ο κ. Λουκ συνοφρυώθηκε. «Υποθέτω πως αυτό ήταν αναμενόμενο απ’ τη στιγμή που το ζαφείρι δεν ήταν πια στην κατοχή σου. Όμως ανέκτησες τον κρύσταλλο πριν μπορέσουν να τον πάρουν;»

«Ναι. Αλλά, μόλις που πρόλαβα,» είπε ο Σαμ.

«Στοιχειά;» ρώτησε η Τζιλ. «Τι είν’ αυτά;»

«Όλα στην ώρα τους, αγαπητή μου, και τίποτα που να σε ανησυχεί προς το παρόν,» είπε ο κ. Λουκ. «Όμως, ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά. Δεν ξέρεις ακόμα καλά-καλά τι κάνουν τα ζαφείρια, σωστά;»

«Όχι ακριβώς, κ. Λουκ, αν κι έχω τις υποψίες μου».

«Εντάξει λοιπόν, ήρθε η ώρα να σε μορφώσουμε». Ο κ. Λουκ σηκώθηκε και έκανε μερικά βήματα προς το πλησιέστερο καβαλέτο. «Σάμιουελ, δάνεισετηςτοζαφείρισου».

Ο Σαμ έδωσε το μενταγιόν στη Τζιλ.

«Τζιλ, βεβαιώσου ότι το χέρι σου αγγίζει τον κρύσταλλο».

Η Τζιλ κράτησε σφιχτά το ζαφείρι και για άλλη μια φορά αισθάνθηκε εκείνο το ελαφρύ ηλεκτρικό γαργάλισμα που είχε νοιώσει την προηγούμενη μέρα.

«Τώρα, κοίταξε αυτόν τον πίνακα. Παρατηρείςκάτιδιαφορετικό;»

«Ναι, είναι όπως συνέβη χτες. Μοιάζει..κάπως..πιο φωτεινός, σχεδόν σα να μην είναι πια πίνακας. Μοιάζει περισσότερο με παράθυρο παρά με πίνακα. Ένα παράθυρο προς ένα άλλο δωμάτιο».

«Πιο σωστά, είναι ένα παράθυρο προς έναν άλλο κόσμο. Αυτή είναι πραγματικά η ουσία του θέματος,» είπε ο κ. Λουκ. «Αυτό που νομίζεις ότι βλέπεις είναι απολύτως σωστό. Όταν αγγίζεις ένα από τα ζαφείρια, αυτός ο πίνακας – ή οποιοσδήποτε πίνακας – γίνεται πύλη προς έναν άλλο κόσμο ή κάποιον άλλο χρόνο».

«Άλλον κόσμο; Αλλά ποιόν κόσμο;»

«Οποιονδήποτε κόσμο προσπαθούσε να αναπαραστήσει ο καλλιτέχνης, όταν δημιούργησε τον πίνακα ή το σκίτσο».

«Όμως, εκείνα τα μέρη δεν είναι πραγματικά…είναι;»

«Κά[οια απ’ αυτά σίγουρα είναι αληθινά. Ξέρεις, όπως όταν ένας πίνακας αναπαριστά το Παρίσι ή το Έβερεστ ή ένα από τα νησιά της Πολυνησίας. Αλλά πολλοί άλλοι είναι αυτό που θεωρούμαι ως φανταστικούς τόπους, όπως η Νάρνια ή η Μέση-γη ή ο Τατουίν ή ο Γκάλιφρέι».

«Είπατε όμως, ότι είναι πύλες. Εννοείτε ότι κάποιος μπορεί στ’ αλήθεια να πάει εκεί;»

«Ναι, μπορεί. Ή τουλάχιστον, εμείς μπορούμε. Με τη βοήθεια των ζαφειριών».

Η Τζιλ πήγε προς τον πίνακα και τον κοίταξε επίμονα. Έδειχνε ένα καράβι σε μια φουρτουνιασμένη θάλασσα, να αρμενίζει προς μια πελώρια βουνοκορφή στο βάθος μακριά. Ένα φως έφεγγε στη κορφή, λες κι ένα αστέρι είχε έρθει ν’ αναπαυτεί στο ψηλότερο σημείο της. Και καθώς η Τζιλ πλησίαζε τον πίνακα ένοιωσε ένα απαλό αεράκι να της χαϊδεύει το μέτωπο και μύρισε την αλμύρα του θαλασσινού αέρα.

«Εμπρός, άπλωσε το χέρι και άγγιξε τον,» είπε ο κ. Λουκ.

Η Τζιλ άπλωσε το χέρι της και παρακολούθησε τα δάχτυλα της να περνούν μέσα στο χώρο της εικόνας, όπως είχαν κάνει την προηγούμενη μέρα. Αλλά, όπως και τότε, ξαφνιάστηκε τόσο πολύ που τράβηξε το χέρι της πίσω. Η καρδιά της χτυπούσε σαν τρελή.

«Ξέρω, είναι λιγάκι τρομαχτικό στην αρχή». Ήταν ο Σαμ, που είχε έρθει δίπλα της. «Αλλά εγώ έχω ταξιδέψει στις κορνίζες τόσων διαφορετικών κόσμων, που το έχω συνηθίσει εντελώς τώρα πια. Το μεγάλο σοκάρισμα είναι να βάλεις μέσα το κεφάλι σου και να κοιτάξεις τριγύρω. Αυτόθασεφρικάρειεντελώς!»

«Νομίζω ότι θα έχουμε πολύ χρόνο για κάτι τέτοιο αργότερα,» είπε ο κ. Λουκ. «Τζιλ, είσαι καλά; Ξέρω ότι αυτό είναι κάτι που χρειάζεται χρόνο για να το συνηθίσεις. Ας καθίσουμε για λίγο, καλύτερα. Φαίνεσαι λιγάκι ταραγμένη, πράγμα που είναι κατανοητό. Υπάρχουνπολλάακόμαπουπρέπεινασουεξηγήσω».

Έκατσαν κάτω κοντά στο τσάι τους και όλοι ήταν σιωπηλοί. Αλλά η Τζιλ αισθανόταν ότι θα έσκαγε. Είχετόσαπράγματαπουήθελεναρωτήσει!

«ΟΚ, εντάξει, ώστε μπορείς να πηδήξεις μέσα σ’ ένα πίνακα…» είπε η Τζιλ.

«Το ονομάζουμε “ταξίδι στη κορνίζα”» είπε ο κ. Λουκ.

“OK, you can do this…this framerunning thing. But, why is it such a secret? I mean, I know I’d love to visit Narnia, or Erebor, or Mole’s house in The Wind in the Willows, so why hasn’t everyone heard about this? It seems like if people knew, they would all want to! And there’d be so much that they could experience and learn from visiting other worlds. So, whynot let them?”

«ΟΚ, μπορεί κανείς να κάνει αυτό το “ταξίδι στην κορνίζα”. Αλλά γιατί είναι τόσο μυστικό; Εννοώ, εγώ ξέρω ότι θα τρελαινόμουνα να επισκεφτώ τη Νάρνια ή το Έρεμπορ ή το σπίτι του Τυφλοπόντικα στον “Άνεμο στις Ιτιές”, άρα γιατί δεν έχουν ακούσει όλοι γι’ αυτό; Νομίζω πως αν οι άνθρωποι το ήξεραν, όλοι θα ήθελαν να το κάνουν! Και θα ήταν τόσα πολλά αυτά που θα μπορούσαν να ζήσουν και να μάθουν από τις επισκέψεις σε άλλους κόσμους. Άρα, γιατίναμηντουςαφήνεικανείς;»

“Well, there are quite a few reasons. But, let me explain about the crystals first: the sapphires. There aren’t that many of them, you see; not the kind that allow you to framerun. There are plenty of plain sapphires out there, but only a few, from a very specific place, that allow you to experience what you just did with that painting. Those were discovered thousands of years ago, by members of an Order. And members of that Order have been the keepers of those sapphires and of their secrets ever since they were first discovered.

«Υπάρχουν πάρα πολλοί λόγοι. Άσε με, όμως, να σου εξηγήσω πρώτα για τους κρυστάλλους, τα ζαφείρια. Δεν υπάρχουν και πολλά απ’ αυτά, βλέπεις. Όχι  τουλάχιστον από το είδος που σου επιτρέπει να ταξιδέψεις στις κορνίζες. Υπάρχουν πάρα πολλά κοινά ζαφείρια στον κόσμο, αλλά μόνο ελάχιστα, από ένα πολύ συγκεκριμένο μέρος, που σου επιτρέπουν να έχεις εμπειρία, σαν αυτή που μόλις είχες με τον πίνακα. Αυτά ανακαλύφθηκαν πριν χιλιάδες χρόνια από τα μέλη ενός Τάγματος. Και τα μέλη αυτού του Τάγματος είναι οι Φύλακες αυτών των ζαφειριών και των μυστικών τους από τότε που πρωτοανακαλύφθηκαν. Γιατί, υπάρχουν κίνδυνοι στα ταξίδια της κορνίζας. Πολύ σημαντικοί κίνδυνοι και πάρα πολλοί για να στους πω όλους με λεπτομέρειες τώρα! Σκέψου όμως λιγάκι, πώς αν εσύ μπορείς να ταξιδέψεις σ’ έναν άλλο κόσμο – στη Μέση-γη, για παράδειγμα – τότε και οι κάτοικοι αυτού του άλλου κόσμου ίσως να μπορούν να έρθουν εδώ».

«Και;» είπε η Τζιλ.

«Και…» είπε ο Σαμ. «Σκέψου μια στιγμή, τι θα μπορούσε να συμβεί αν, για παράδειγμα, μπορούσε ο Σμάουγκ ο Δράκος να έρθει από το Έρεμπορ στη Νέα Υόρκη. Μην πεις τίποτα, απλά σκέψου το για ένα λεπτό».

«Ο Σμάουγκ στη Νέα Υόρκη..» επανέλαβε μόνη της η Τζιλ. Αναλογίστηκε. Μπορούσε να δει με το μυαλό της έναν πελώριο δράκο να πυρπολεί τους δρόμους γύρω από την Τάιμς Σκουέαρ, να μετατρέπει σε αναμμένους πυρσούς ολόκληρα κτήρια γεμάτα με υπαλλήλους, δασκάλους και παιδιά, να λειώνει λεωφορεία και ταξί με την ουρά του. Μετά σκέφτηκε πλοία στο λιμάνι της πόλης να καίγονται και να ανατινάζονται, το Άγαλμα της Ελευθερίας να λειώνει και να λυγίζει από τη φλόγα του δράκου, τεράστια σύννεφα καπνού και τέφρας να σηκώνονται από τη Νέα Υόρκη και να κυκλώνουν την υδρόγειο, καθώς ο Σμάουγκ ο Μεγαλοπρεπής θα κατέστρεφε και θα καταβρόχθιζε τα πάντα στο πέρασμα του.

«Βλέπεις την αλήθεια, μικρούλα,» είπε μια γλυκιά μεταλλική φωνή. Η Τζιλ βγήκε ξαφνιασμένη απ ‘ τις σκέψεις της και κοίταξε γύρω. Λίγο πίσω απ’ την καρέκλα της υπήρχε μια μορφή, που αρχικά νόμιζε πως ήταν κάποιο μοντέρνο γλυπτό από ανοξείδωτο ατσάλι. Αλλά δεν ήταν εκεί πριν, γι αυτό η Τζιλ ήταν σίγουρη. Το άγαλμα είχε τη μορφή μιας ψηλής, χαριτωμένης γυναίκας. Μιας γυναίκας με φτερά!

«Τζιλ, να σου γνωρίσω την Πολυδόρα,» είπε ο κ. Λουκ.

. . .Η συνέχεια την επόμενη Παρασκευή, όπως πάντα.

Για το πρωτότυπο κείμενο πηγαίνετε εδώ: http://jefmurray.com/framerunners/coa_episode/episode-3-2-the-gallery-cont/

, ,

Comments are closed.

Powered by WordPress. Designed by WooThemes